Vrijdag 12 juni presenteerde GoedeStede haar voorjaarsnota.
Dominique Engers vatte het geslaagde evenement als volgt samen:
GOEDESTEDE VOORJAARSNOTA
Het stadhuis stond in de steigers, ’t halve plein lag op de schop
Werk in uitvoering! Zo vatte ik dat althans op
De koffie smaakte heerlijk, er werden muffins geserveerd
In afwachting van de voorjaarsnota, die zou worden gepresenteerd
De dames op hun fleurigs en de heren strak in ’t pak
En iedereen een kleurtje, en een stoel in eigen vak
De huurders zaten bij elkaar en ook de ambtenaren
En ook de politiek, ’t bleek dat dat krasse knarren waren!
De klok hier in de nok die werd geluid met klare slagen
Het sein voor de hostesses om iedereen binnen te vragen
Onze dagvoorzitter stond in de leeuwenkuil al klaar
En de raad van commissarissen, dat was de eerste kamer, daar.
Een “prachtige dag!” En dit was een “prachtige plek!”
En parlementslid wezen voor één dag was helemaal te gek
René stelde zich voor, hij werkte ooit héérlijk bij Portaal
Maar had niks met die zeven ton te maken! Verklaarde hij de zaal
De betekenis van de kleuren werd uitgelegd, in grote lijn
René die sprak van “biefstukhouders”, dat bleken stakeholders te zijn
GoedeStede wilde sàmen! En de oren open zetten!
Wat gingen we doen? We zaten schèrp op te letten.
Een stratoloog, de nota, en een debat! Hoorde de klas
En zat hier toevallig iemand wiens vrouw uitgerekend was?
Één persoon, die GSM die mocht als enige aan
En toen kwam onze stratoloog bevlogen voor ons staan.
Pim “vrat gebouwen op!” En in Almere straalde in de zon
Waarna ie aan de eerste van zijn 1200 dia’s begon
De jongste inwoner van Almere, toen een peperdure stoel
Aristoteles geciteerd, gevolgd door mondiaal stadsgewoel.
Een icoon in Chicago, ’t was een schitterend gezicht
Veel foto’s naar mijn smaak, die waren wèl wat onderbelicht
Een foto van een léégte, waar Pim zèlf gelopen had
Je zag het niet, maar ’t bleek dat het daar vol kiekendieven zat.
Een Zoetermeerse UFO, Almere was een beeldverhaal
Een “affe stad” ontstond niet in tien jaar, hoorde de zaal
Dat zei ene Van Benthem, ‘k moet zeggen dat ik het logisch vond
Het verklaarde ook waarom dit stadhuis nog in de steigers stond.
Van de beesten naar het centrum naar de ondergaande zon
Almere Poort, waarna Pim over “sportieve momenten” begon
“Niet bouwen op Almere Zand!” Droomhuizen toen getoond
Er vlogen ganzen over, en een stewardesje, dat daar woont.
De Almeerse huizen vlogen ons in ijltempo om de oren
De Madonna met het visje, over honden iets te horen
De liefde bedrijven via het hondje? Dat lijkt mij een heel gedoe
En Gerrie’s tante Trees, die liet Pim zelfs in haar woning toe!
Gezelligheid, het strand, mensen aan ’t water op de rug
En de mus, vertelde Pim, die was weer in Almere terug.
Maar de viskar die ontbrak nog, en we zagen allemaal
Hoe een Amerikaanse ijskast klem zat in een deurportaal!
Het duizelde ons werkelijk, maar standvastig keken wij
Want hopelijk zat er van ons eigen huis een foto bij!
Overal winkelwagentjes, zelfs op de rug in ’t vrije veld
Wat Almere allemaal hàd, daarover werd door Pim verteld.
Het wonen in Almere, daar kon iedereen aan wennen
Spijtoptanten? Volgens Pim bleek u die hier niet te kennen
Zelfs de gevangenis kende een spannende structuur
Daniël woont er heerlijk en hij betaalt helemaal geen huur!
Fietsen was een trend, ook tieners kwamen aan hun trekken
Nog meer honden! En nooit zonder zakje meer vertrekken!
Gezinnen, jonge stellen, Almere had het allemaal
“Ach jongens”, zei Pim, “doe allemaal toch eens normaal!”
Pim had nog vijf minuten, voor ie hyperventilerend verdween
Als biggen draaide hij zijn laatste foto’s erdoorheen.
Obama in je koffie? Toen een dure, vieze kop
Pim had nog liever kippensoep! Merkte ie griezelend op.
Winkelen met een paars mandje, de impuls voor je liefdesleven?
“Ga de straat op!” Pleitte Pim, “en kijk daar zelf eens even!”
Arjan kreeg het woord, wat was hem zoal opgevallen?
Meer paarse mandjes op straat! En graag een zakje voor ons allen!
Arjan, paars shirt en paarse das, kwam toen kort voor ons staan
De vraag die drong zich op: had ie dat paars toevallig aan?
Ook Arjan had wat foto’s, we werden minder overdonderd
Ik heb alleen maar wóórden! Maar wel veel meer dan 1200!!
Een “tik op de billen” kreeg Almere van de PVV
Arjan had geen politieke voorkeur, maar hij zat er toch wel mee
Een rode Porsche getoond, Almere deed heel veel met kleur
Hij scheen zeven ton te kosten! En hij stond hier voor de deur!
Maatschappelijk ondernemerschap, foto’s van Wouter Bos, een stuk!
En Almere had geen prachtwijken, maar aan de randen werd het druk
Woonplezier was geen zes min, woonplezier, dat was een acht
Hoe Arjan dat aan ging pakken, dat werd toen in beeld gebracht.
“Meer blauw op straat, bestrijding overlast”, zei Arjan toen
Winkelwagens uit het gras halen, en poep in zakjes doen!
Bijzondere doelgroepen moesten over de wijk verspreid
Want zette je ze op een kluit, raakte je woongenoegens kwijt.
Het dilemma “vervangende nieuwbouw”, de “bouwstenen werkplezier”
De A B C werknemers van GoedeStede zaten allemaal hier.
De koers, zo hoorden wij, werd door u allen meebepaald
Nog even ruimte voor vragen, voor er koffie werd gehaald.
Cor, van de seniorenpartij, stelde een kritieke vraag
Die vraag zat aan de rand, maar René die stond hem toe, vandaag.
De sociale voorraad huurwoningen, hoe of het precies daarmee zat?
Moest je verkopen om te kunnen bouwen? Arjan die beaamde dat.
Had GoedeStede ook ambities in het hogere segment?
De primaire focus lag op segment zes! Maakte Arjan toen bekend
Hoe de coöperatie er over vijftig jaar uit zou zien
Die vraag was, voor de koffie, iets te ambitieus, misschien.
Arjan was dan bijna honderd, en dat wilde hij wel graag
Een man in roze colbert zei: “Dat is geen antwoord op de vraag!”
Toen tijd voor koffie, vijftien man zag ik spontaan het pand verlaten
Om te roken, of met een zakje in de hand, de hond snel uit te laten!
De man met GSM die stond te bellen op ’t toilet
Informeerde bij zijn vrouw of de bevalling al was ingezet.
Ik dronk een kopje koffie, dreef daar nou een winkelwagen op?!
Ik had gisteren vast teveel gedronken, haalde mij van alles in mijn kop.
Tijd toen, na de koffie, voor een potje debatteren
Een kwartiertje per dilemma, dus we moesten selecteren
Hartenkreten, hoorden wij, die konden op de mail gezet
Het eerste dilemma: woonplezier, hoe vèr ging het?
Alle fracties zwegen, maar toen nam toch Kees het woord
Hij kwam uit het groene vak met ZZP’ers, werd gehoord.
Cohesie en continuïteit, al kostte dat een paar centen
Maar het kon ook met vrijwilligers! Kijk maar naar FC Twente!
Een tweede man uit het groene vak, die huisarts en raadslid was
Stelde de regisseur toen ter discussie in de klas
Otten, namens de aannemers, zei dat ie het moeilijk had
Alles ging ten koste van zijn budget, en dat was ie helemaal zat!
Iemand van de gele fractie, met gebrek aan discipline
Wist van de hele zaal toen een applausje te verdienen.
De woningbouwvereniging had niet alle verantwoordelijkheid
Partnership! Regierol voor de locale overheid.
Het goed fout laten lopen? Volgens de methode Van Duin?
Dat kon GoedeStede niet doen, niet in hun eigen achtertuin!
En het waren hun bewoners! Toen het woord aan ene Jan
De woningen bezit van de coöperatie! Dus dan trek je je dat an!
De gele fractie had geen discipline, maar actief waren ze wel
Hun jongste fractielid vond loslaten gevaarlijk spel
In Bos en Lommer, hoorden wij, was het een kolerezooi geworden
Schouder aan schouder! En zakjes mee! En dan kwam het in orde!
Als het uit de klauwen giert moest je je rol definiëren
En moesten we aanjagen of toch maar liever regisseren?
Een aanjager achter mij bleek in discussies te verzanden
Een half jaar poetsen in Stedenwijk Noord? Wie wou z’n handen daaraan branden?
“Waarin we moeten investeren?” Sprak een blonde dame toen
“In mensen! Zelfs als ze vier jaar zijn! Dat moeten we doen!”
Een vrouw uit het ambtenarenvak vroeg naar de spanningsvelden
Alléén omdat zij eerder weg moest vond René het goed dat Arjan vertelde.
Een ambitieuze wethouder, wat deden we daaraan?
“Als het nodig is”, zei Arjan, “ga ik daar het gevecht mee aan.”
Toen volgde een dilemma, was dat dilemma drie of twee?
Dit leek op het eerste gezicht het grootste dilemma van René!
In bepaalde Rotterdamse wijken kon je niet wonen zonder baan
En huiselijk geweld, dat trof je overal toch aan?
Als iemand losse handjes heeft, wordt weleens iets geraakt
Zelfs mijn eigen Daan heeft zich daar schuldig aan gemaakt.
De WMO-klantenadviesraad snor zei: “Bewoners meer betrekken”
René wees op de angel in de discussie, en “dingen hingen aan bepaalde plekken”
Een villawijk, de Sieradenbuurt, dáár woonden geen moeilijke gevallen
“Als daar een opvangcentrum komt? Sieradenbuurt, toon dan je ballen!”
Verloedering van wijken betekende vermindering van bezit
Nieuwe huurwoningen bouwen, of daar nog muziek in zit?
En hoe dat te financieren? Bestaande woningen verkopen?
De financiële sector kwam als eerste naar voren lopen.
De financiële sectorman had maar één boot gezien
En Ben zeilde toch graag, bij windkracht zeven, acht, zelfs tien
Hoeveel boten waren hier?! Bundel de Almeerse krachten
Dan waren we een Armada! Al stond ons zwaar weer te wachten.
In dit huis zaten we af en toe toch mooi zonder geluid
Wie maakte het verschil goed? Want we gingen achteruit.
Iemand achter mij, die zag nog altijd groei ontstaan
“Groei? Dus wij maken ons zorgen om niks?!” Gaf de gemeenteraad aan.
Een architect uit het oranje vak pleitte voor bouwen en verkopen
De coöperatie moest vernieuwen, deed hij hier een boekje open.
Er was een grote stap te doen, zoek naar meer kwaliteit
De klok sloeg plotseling, hoe zat het met het koopwoningenbeleid?
GoedeStede had met koopwoningen schofterig veel geld gewonnen
“Maar al dat geld is geïnvesteerd”, zei Arjan, al die vet verdiende tonnen.
Het laatste dilemma: belangen waren tegengesteld
Het Leger des Heils in de sieradenbuurt? Messen geslepen en ballen geteld!
“Ga eens experimenteren”, sprak een dame Arjan aan
“Met belanghouder en inhoud”, Arjan wou er wel voor gaan
Gewoon doen wat je goeddunkt! Moest GoedeStede dat maar doen?
Of moest u véél meer inspraak hebben? Vroeg René de aanwezigen toen.
Moest u kunnen protesteren en de raad zelfs kunnen ontslaan?
“U vroeg iets”, zei Nico, “en niemand hier reageert spontaan”
Hij gaf een “schoolvoorbeeld” van hoe je ruimte kon definiëren
Maatschappelijk ondernemen, dat kon je niet isoleren.
Drie jaar wachten op een woonvisie, werd je ook niet vrolijk van
Je had partners nodig, want daar had je pas wat an!
Zet piketpaaltjes neer, en lastige wethouders buitenspel
Arjan had het één na laatste woord, en paaltjes slaan wilde hij wel.
Arjan voelde liefde, deelde hij nog met de klas
De voorzitter sprak als laatste, waarna het tijd voor ons beiden was
Een mevrouw dus al vertrokken, men heeft mij geïnformeerd:
Zij is met een paars mandje met ballen in de Sieradenwijk gesignaleerd!
Goddank zult u wel denken, er wordt háást een punt gezet
Er schijnt ook te zijn gebeld dat de bevalling is ingezet
We doen nog één couplet, dan gaan we er maar eens mee stoppen
René stapt in z’n rode Porsche, Arjan gaat met z’n paarse mandje shoppen.
Het was een mooie ochtend maar hij is achter de rug
Zijn proefverlof voorbij, hij moet weer naar zijn “spannende structuur” terug
Ik ga de hond uitlaten en ik neem twee zakjes mee
En we zaten hier gezellig, en we zaten hier oké!
Dominique Engers, Almere, 12 juni 2009